|
|
|
MUSEOS Y CENTROS DE CIENCIA VIRTUALES. COMPLEMENTACIÓN Y POTENCIACIÓN DEL APRENDIZAJE DE CIENCIAS A TRAVÉS DE EXPERIMENTOS VIRTUALESAutor: SABBATINI MARCELO. Año: 2004. Universidad: SALAMANCA [ Más tesis de esta universidad] [ www.usal.es]. Centro de lectura: I.U.C.E.. Centro de realización: I.U.C.E.. Enlace a esta ficha: http://www.kriptia.com/ANTROPOLOGIA/ANTROPOLOGIA_CULTURAL/MUSEOLOGIA/1#113760 Resumen: El presente trabajo trata de averiguar cómo los museos virtuales aplicados al campo de la museología científica pueden complementar y potenciar su labor en la promoción de la comprensión pública de la ciencia y la tecnología y de la alfabetización científica, analizando de forma crítica sus posibilidades y limitaciones únicas. En la primera parte se realiza una revisión del estado de la cuestión, empezando por las distintas características de lo "virtual" y de lo "real" como base para la discusión sobre la aplicación de los espacios virtuales de aprendizaje. Se investiga el desarrollo histórico, objetivos, y problemas través de los cuales se materializa la divulgación científica como proyecto compartido con los museos y centros interactivos de ciencia para alcanzar una cultura científica generalizada. En la segunda parte, a través de una investigación experimental se determina la situación de los museos virtuales en Iberoamérica, España y Portugal, averiguando como se plantean la realización de las acciones del museo en el ámbito digital. En la tercera parte se propone la implementación de un Escaparate Digital de Recursos Multimedia en Ciencia y Tecnología, una herramienta tecnológica para la realización de acciones para la alfabetización científica y el aprendizaje en los museos y centros interactivos de ciencia. La convergencia entre objetos de aprendizaje, repositorios digitales y museos virtuales se presenta como oportunidad de impulsar la misión educativa de museos, relacionándolos con el sistema educativo formal. En conclusión, los museos virtuales abren innumerables posibilidades de acceso a manifestaciones y creaciones culturales, creando experiencias únicas del ámbito digital que justifican su concepción, al tiempo que complementan de manera relevante las posibilidades de formación con la utilización de tecnologías informáticas aplicadas al ámbito de la educación de las ciencias.
SOCIO-GÉNESIS DE PEQUÑOS MUSEOS LOCALES. LA CULTURA POPULAR EN LOS MUSEOS ETNOLÓGICOS DEL ALTO ARAGÓN.Autor: MARTÍNEZ LATRE CONCEPCIÓN. Año: 2004. Universidad: ZARAGOZA [ Más tesis de esta universidad] [ www.unizar.es]. Centro de lectura: FACULTAD DE CIENCIAS ECONÓMICAS Y EMPRESARIALES. Centro de realización: FACULTAD DE CIENCIAS ECONÓMICAS Y EMPRESARIALES. Enlace a esta ficha: http://www.kriptia.com/ANTROPOLOGIA/ANTROPOLOGIA_CULTURAL/MUSEOLOGIA/1#119559 Resumen: La hipótesis a contrastar en esta tesis es la siguiente: Los procesos de creación de los pequeños museos locales suponen modos específicos de institucionalización propios de la cultura popular. Para ello se hace una aproximación teórica a las nociones de pueblo y cultura, así como al artefacto museo. Se explicitan las bases epistemológicas, la fenomenología y las epstemiologías feministas, principalmente, que legitiman el recorrido teórico por determinados autores y escuelas sociológicas. Más en concreto la sociología de la vida cotidiana en su vertiente francesa, las teorías sobre la cultura desde la ciurcularidad y la recepción activa con autores anglosajones, latinoamericanos y franceses. Con todo ello se llega a cuatro herramientas heurísticas que son: lo imaginario, la memoria, lo social-sagrado y lo social instituyente. Serán esta cuatro nociones las que permitirán desarrollar la parte analítica del apartado emprírico. La metodología se inclina por una perspectiva estructural y constextual eligiendo la entrevista no directiva de investigación como la técnica más adecuada para abordar a los creadores de los museos y los procesos de institucionalización de los mismos. Se ha acotado el objeto de estudio a la montaña pirenaica y a los museos Etonológicos de cuatro comarcas: La Jacetania, el Alto Gállego, La Ribagorza y el Somontano de Barbastro. Un total de siete museos de seis localidades: Ansó, Sabiñánigo, San Juan de Plan, Aínsa y Alquézar han sido analizados con entrevistas a sus creadores y visitas guiadas por ellos mismos a los respectivos museos. Por medio de la hermenéutica se han trabajado las fuentes orales y los documentos encontrados sobre los museos y se ha llegado finalmente a las conclusiones que ha permitido hablar sobre la relación urbano/rural, el valor imaginario y sagrado, la distancia-pérdida, el patrimonio de la madre, los factores ecónómicos y los límites LA FERIA DE ARTES Y DE ARTESANIA GARIBALDI, UN PASILLO DE LA IDENTIDAD EN CURITIBA/PARANA/BRASIL (1980 Y 2001)Autor: FERNÁNDES DE MENDOZA FURTADO MARÍA EUGENIA. Año: 2005. Universidad: LA LAGUNA [ Más tesis de esta universidad] [ www.ull.es]. Centro de lectura: FACULTAD DE GOEGRAFIA E HISTORIA. Centro de realización: FACULTAD DE GEOGRAFIA E HISTORIA. Enlace a esta ficha: http://www.kriptia.com/ANTROPOLOGIA/ANTROPOLOGIA_CULTURAL/MUSEOLOGIA/1#116913 Resumen: La artesanía comercializada en las Ferias de Artes y Artesanía Garibaldi, es una notoria expresión dela cultura popular y de la identidad étnica en curitiba (capital provincial de Parana/Brasil). Esta Tesis es un estudio, bajo los presupuestos de la antropología social, sobre el ser curitibano en la contemporaneidad -entre 1980 y 2001- analizando el origen, el desarrollo y las prácticas sociales alrededor de esta Feria. Su foco central son las manifestaciones culturales y simbólicas que caracterizan la diversidad étnica local, y que están presentes en los artefactos hechos artesanalmente, y que expresan su propia percepción y visión del mundo. Este comercio callejero, que ha formado parte de la estrategia política e ideológica adoptada desde los años setenta del pasado siglo, se sedimentó en la construcción de imágenes que daban una nueva, moderna y vanguardista visibilidad urbana a Curitiba, así como en los discursos que despertaban y sensibilizaban el imaginario colectivo de unos habitantes que, por otra parte, conforman una población marcadamente multiétnica. La metamorfosis del casco antiguo para crear ese pasillo de la identidad, significó un gran esfuerzo para esta política, volada ala concienciación y valorización de los oficios manuales como tradición y patrimonio legitimado por la memoria histórica. Pero, al mismo tiempo, este proceso permitió integrar activa, económica y culturalmente a los vecinos curitibanos en los flujos turísticos y comerciales localizados. O MUSEO DO POBO GALEGO: UN CASO DE XESTIÓN DO PATRIMONIO CULTURAL EN GALIZAAutor: Braña Rei Fátima. Año: 2006. Universidad: SANTIAGO DE COMPOSTELA [ Más tesis de esta universidad] [ www.usc.es]. Centro de lectura: Facultad de Filosofía. Centro de realización: Facultade de Filosofía. Enlace a esta ficha: http://www.kriptia.com/ANTROPOLOGIA/ANTROPOLOGIA_CULTURAL/MUSEOLOGIA/1#115465 Resumen: A tese é un estudo de caso no que procurar solucións a problemas comúns nos museos etnográficos galegos. Os eixes desta tese de doutoramento son o coñecemento dos elementos que están a confluír nunha fractura entre os museos e a sociedade que os crea. Nela analízáronse as versións indentitarias entendéndoas como proxectos. Proxectos que unen as vontades entorno ás visións do futuro a través da solución dos problemas que o presente está a formular na Galiza actual. Para conseguir estes obxectivos é preciso analizar un caso concreto, O Museo do Pobo Galego e identificar cales son os argumentos identitarios nos que se basean as activacións etnográficas na Galiza. Con estes obxectivos, resulta imprescindíbel analizar a organización que da base as estruturas e funcións museísticas. Os problemas detectados na práctica museística: implicación social dos museos, selección e, por tanto, definición do concepto de patrimonio e a relación museo - identidade - patrimonio, están intimamente ligados coa actual política cultural e coa imaxe social que atribúe aos bens patrimonializados. Marcando unha traxectoria dos elementos que interveñen na selección de pezas, entidades e políticas da xestión patrimonial podemos establecer tipoloxías das activacións patrimoniais, de axentes patrimonializadores e de institucións museais. As unidades de análise están relacionadas coas prácticas de xestión patrimonial realizadas nos museos, as características específicas destas institucións como organizacións e as versións identitarias manexadas entre a disciplina e a práctica museística. As unidades de análise serán pois, a practica organizacional, en concreto aquela que ten que ver coas funcións a desenvolver, as versións identitarias e a xestión patrimonial, actividades e usos nos que se traducen tanto a identidade como as características da organización. A base da investigación é procurar unha análise en profundidade do Museo do Pobo Galego (en diante MPG) que supoña un avance no coñecemento das institucións museolóxicas galegas. Así a investigación enmárcase dentro da Antropoloxía aplicada e para levala ao cabo desplegouse unha complexa metodoloxía basada na observación participante e nas entrevistas en profundidade. O informe da investigación, articula o contido en cinco partes. A primeira parte comeza por delimitar os marcos teóricos seguidos para o deseño da investigación e análise dos datos. Contextualización do obxecto de estudo, achegas teóricas que dan base ao traballo de campo e a configuración dun proxecto ideal de museo integral do patrimonio galego. O obxectivo é entender que se lle pide a un museo é cales son os marcos sobre os que se traballa nos museos en relación ao patrimonio e á sociedade. Esta primeira parte, ao igual que o conxunto do informe, ten na súa base o esquema da comunicación. Aínda que nesta primeira parte é máis evidente, tamén o é no índice completo da tese. Así a mensaxe, as canles de comunicación e o emisor están presentes en toda a tese. O estudo de caso comeza na segunda parte Antecedentes. Nesta parte faise un percorrido histórico polas organizacións que teñen unha especial relevancia na historia galega en relación coa reivindicación de obxectivos semellantes aos do MPG. E, nalgúns casos, obxectivos, formas de organización e persoas vinculadas son asumidas e proclamadas como predecesoras e impulsoras do actual MPG, como é o caso do Seminario de Estudos Galegos. Nesta segunda parte percórrese, desde finais do século XIX, cando empezan a agromar as ciencias sociais, os estudos e agrupacións de caracter folklórico e as organizacións culturais de corte protonacionalista. Resultaba imprescindíbel comprobar até que punto os eixes de organización e xestión estaban xa presentes con anterioridade ao MPG. Por outra parte, tamén era preciso estabelecer os eixes da identificación simbólica entre o MPG e a historia contemporánea galega. A terceira parte Configuración e estrutura, trátase de de-construír a constitución e fundación da asociación e ao tempo os órganos de xestión e dirección desta e do Museo. A configuración da org 8 anizació 8dd n como unha asociación supón a base para a articulación das súas accións e toma de decisións dentro do Museo. Ademais da descrición das singularidades do padroado resulta imprescindíbel atender á análise entre xestión e vontade. Relación que será definitoria das actividades internas do propio Museo. Unha vez que se analiza a configuración institucional que da soporte ao Museo compre atender a súa Organización interna (cuarta parte). Nesta aparecen as dúas claves no funcionamento de calquera museo, por unha parte as funcións que debe cumprir como tal atendendo aos requirimentos profesionais e legais e pola outra, os recursos cos que conta para facerlle fronte a estas funcións e como se estrutura esta en torno á súa misión, no sentido da captación de recursos, os insumos e a xestión que se fai destes desde o propio MPG. Completando o círculo de actuacións dentro do Museo a última parte deste informe, Entornos de mercado, atende aos destinatarios directos da actividade do MPG, aos ambientes nos que o MPG realiza a súa actividade, aos destinatarios pero tamén partícipes do propio Museo. Este nunca poderá existir sen eles e estes son o seu fundamento. É nesta parte onde analízase a vinculación do Museo coa sociedade galega no seu conxunto dividida en base social e os públicos xa que son estes os parámetros cos que o Museo engloba a súa actividade e organización para difundir a súa actividade e atender aos seus obxectivos. Para finalizar, a xeito de conclusións, propóñense algunhas vías de actuación que podería seguir o MPG co fin de fortalecer a súa estrutura e posición dentro do panorama museístico galego.
|
|
|